Kesiyorsun karpuzu, gayet kırmızı, doğra, tabak kirlet, ağzına at…tadı yok değil ama var da sayılmaz.
Hayat, bazı üstün yeteneklileri seçip olmaz çilelere gark
ederek filozof yapıyor, bazılarını da felsefe profesörü. Birinin sürünerek
ulaştığı yere diğeri otobüsle gidiyor, oraya çıkmanın verdiği acı ile orada
bulunmanın hazzı da aynı şeylermiş gibi işlem görüyor piyasada.
Şu vasat karpuz keşke kelek çıksaydı da gevelemek zorunda
kalmasaydık tadı var mı yok mu belli değil o şeyi. Vasatlık rezillikten daha
kötü çünkü rezilin samimi bir özgünlüğü var.
Birbirine benzeyen kısmen doğru şeylerin özgün-şahsi
fikirmiş gibi vazedilmesinden bıktım.
Eskiden arabaların renkleri vardı, hatları özgündü. Kullanıcılar
arabayla duygusal bağ kurmasın da biraz eskiyince değiştirsin diye birkaç
karaktersiz renkten birine boyayıp salıyorlar şimdi arabaları piyasaya,
şekilleri de aynıya yakın. Karaktersizlik karakter oldu.
“Çok alametler belirdi vakit tamamdır,
Haram sevaboldu, sevap haramdır”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder